Antigone1
Oyun: Antigone
Yazan: Sophokles
ANTİGONE
Ey mezar, ey kayalar içinde oyulmuş gelin odası, ey içinde ebediyen oturacağım karanlık
zindan! ben şimdi oraya, soyumdan olan insanların yanına gidiyorum. Onların hemen
hepsini persephone ölüler diyarına aldı. Ve ben, onların en sona kalan en zavallısı, ömrüm
sonuna varmadan oraya gidiyorum. Fakat içimi bir ümit kaplıyor; babam beni sevinçle
karşılayacak. Anneciğim, sen de sevineceksin! ey sevgili kardeşlerim, siz de memnun
olacaksınız! öldükten sonra ben sizi bu ellerimle yıkadım, giydirip süsledim ve mezarınıza
sular döktüm. İşte, ey polyneikes, senin vücudunu toprakla örttüğüm için gördüğüm
mükafat bu oldu. Ama iyi insanların nazarında, sana karşı gösterdiğim saygıda haklıydım.
Çünkü, eğer ben bir çocuk anası olsaydım yahut ölüm kocamı alıp götürseydi, hiçbir
zaman, bütün şehre karşı gelerek bu işi üzerime almazdım. Niçin mi böyle söylüyorum?
çünkü ölenin yerine başka biri kocam olurdu ve kaybolan çocuğumun yerine başka
birinden çocuk sahibi olurdum. Fakat şimdi anam ve babam Hades'te bulundukları için,
benim yeniden bir erkek kardeşim olmasına asla imkân yoktur. İşte kardeşim, her şeyden
evvel bunu düşünerek sana ölümünde saygı gösterdim ve işte bunun için yaptıklarım
kreon'a bir cürüm gibi, küstahça bir isyan gibi geliyor. Ah sevgili kardeşim! şimdi beni
zorla yakalıyor, gelin olmadan, düğün şenliğini görmeden, evliliğin nimetlerini ve çocuk
bakmanın saadetini tatmadan sürükleyip götürüyor. Ben, zavallı, dostlardan mahrum, terk
edilmiş olarak, canlı canlı, ölülerin karanlık çukuruna ineceğim. Tanrıların hangi
kanununu çiğnedim ki? bu bedbaht halimle tanrıların yüzüne nasıl bakacağım? tanrılara
karşı vazifemi yaptığım için bana tanrısız dediler, artık ben kimi imdadıma çağıracağım?
fakat ne olursa olsun, eğer tanrılar bunu uygun buluyorlarsa, ben tahammül edip suçlu
olduğumu itiraf ederim; fakat bunlar suçlu iseler, dilerim ki, bana haksız yere
yaptıklarından daha beterine uğramasınlar.